ZAPRAWA
TYNKARSKA ATLAS jest szlachetną zaprawą cementową klasy CS II,
przeznaczoną do wykonywania tradycyjnych tynków wewnętrznych i
zewnętrznych, w kategoriach od 0 do III. Zaprawa oferowana jest w dwóch
wersjach: do tynkowania ręcznego bądź maszynowego - opakowania
oznaczone dodatkowo literą M. Podłoże dla ZAPRAWY TYNKARSKIEJ ATLAS
może stanowić surowa powierzchnia wykonana z cegieł, bloczków, pustaków
i innych tego typu materiałów ceramicznych bądź wapienno-piaskowych.
Można ją stosować również na powierzchniach z betonu, gazobetonu, płyt
wiórowo-cementowych, tynku cementowego i cementowo-wapiennego, a także
na podłożach gipsowych. Zaprawy można używać wewnątrz i na zewnątrz
budynków, stosując warstwę o grubości 6÷30 mm.
WŁAŚCIWOŚCI
ZAPRAWA
TYNKARSKA ATLAS jest gotową, suchą mieszanką produkowaną na bazie
najwyższej jakości spoiwa cementowego, wypełniaczy kwarcowych i
dodatków uszlachetniających. Dzięki odpowiednio dobranym parametrom
jest wygodna w pracy, plastyczna i odznacza się dobrą przyczepnością do
podłoża. Jest materiałem mrozo- i wodoodpornym.
PRZYGOTOWANIE PODŁOŻA
Podłoże
powinno być suche, stabilne, równe i nośne, tzn. odpowiednio mocne,
oczyszczone z warstw mogących osłabić przyczepność zaprawy, zwłaszcza z
kurzu, brudu, wapna, olejów, tłuszczów, wosku, resztek farby olejnej i
emulsyjnej. Słabo związane części powierzchni należy odkuć,
zaś części luźne lub osypliwe usunąć przy pomocy szczotki stalowej.
Bezpośrednio przed tynkowaniem należy podłoże zmoczyć czystą wodą.
Jeżeli istnieje potrzeba redukcji chłonności podłoża, zaleca się
stosowanie emulsji ATLAS UNI-GRUNT. Zaprawy tynkarskiej nie stosuje się
na podłożach drewnianych, metalowych i z tworzyw sztucznych. Przed
tynkowaniem podłoży gipsowych powierzchnię istniejących ścian należy
zarysować ostrym dłutem w gęstą, skośną siatkę tak, by głębokość rys
wynosiła ok. 3 mm. Krawędzie styku płyt wiórowo-cementowych przed
tynkowaniem należy wzmocnić pasami z nierdzewnej siatki metalowej.
PRZYGOTOWANIE ZAPRAWY
Zaprawę przygotowuje się przez wsypanie suchej mieszanki do naczynia z odmierzoną ilością wody (w proporcji 3,25÷4,0 l wody na 25 kg
suchej zaprawy) i wymieszanie, aż do uzyskania jednolitej konsystencji.
Czynność tę najlepiej wykonać mechanicznie, za pomocą wiertarki z
mieszadłem lub w betoniarce, a w przypadku tynkowania maszynowego w
agregacie tynkarskim. Zaprawa nadaje się do użycia po kilku minutach od
wymieszania i należy ją wykorzystać w ciągu 4 godzin. Proporcje
dodawanej wody należy skorygować doświadczalnie, kierując się pożądaną
konsystencją zaprawy, rodzajem podłoża i warunkami atmosferycznymi.
Zastosowanie do przygotowania masy niewłaściwej ilości wody prowadzi do
obniżenia parametrów wytrzymałościowych tynku.
SPOSÓB UŻYCIA
Tynk
należy wykonywać jako dwuwarstwowy. W uzyskaniu równych powierzchni
tynku pomaga zastosowanie prowadzących listew tynkarskich. Mocuje się
je mechanicznie bądź poprzez zatopienie w zaprawie (listwy siatkowe).
Pierwszym etapem tynkowania jest wykonanie “obrzutki wstępnej”. Po jej
związaniu (ale jeszcze przed stwardnieniem) należy wykonać “narzut
wierzchni”. Tynk w obydwu etapach narzuca się równomiernie kielnią (lub
agregatem tynkarskim). Nadmiar zaprawy należy zbierać pacą styropianową
lub drewnianą i wrzucać z powrotem do naczynia. Świeży tynk można
wyrównywać długą łatą, wykorzystując listwy prowadzące. Moment
przystąpienia do zacierania należy określić doświadczalnie tak, aby nie
nastąpiło zbytnie przesuszenie powierzchni tynku. Zacieranie wykonuje
się z reguły po nałożeniu dodatkowej, cienkiej warstwy zaprawy,
odpowiadającej grubości kruszywa. Prace wykończeniowe należy wykonywać
zgodnie z technologią robót tynkarskich, stosując narzędzia odpowiednie
do oczekiwanego efektu wykończenia i przeznaczenia tynku. Jeżeli tynk
ma stanowić podłoże pod okładziny ceramiczne nie należy go w ogóle
zacierać. Gdy na tynku ma zostać położona gładź gipsowa należy go
zatrzeć pacą styropianową. W czasie wysychania tynków wewnętrznych
należy zapewnić dobrą wentylację pomieszczeń. Tynki zewnętrzne chronić
przed zbyt szybkim wysychaniem, np. zraszając je wodą.
Niniejsze informacje stanowią
podstawowe wytyczne, dotyczące stosowania wyrobu i nie zwalniają z
obowiązku wykonywania prac zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i
przepisami BHP.
ZUŻYCIE
Z jednego opakowania 25 kg możemy wykonać ok. 1,3-1,4 m˛ tynku gruboúci 10 mm
NARZĘDZIA
Kielnia,
paca styropianowa lub drewniana, listwy prowadzące, długa łata.
Narzędzia należy czyścić czystą wodą, bezpośrednio po użyciu. Trudne do
usunięcia resztki związanej zaprawy zmywa się środkiem ATLAS SZOP.
OPAKOWANIA
Worki papierowe 25 kg. Paleta 1050 kg w workach 25 kg.
PRZECHOWYWANIE I TRANSPORT
Zaprawę
należy przewozić i przechowywać w szczelnie zamkniętych workach, w
suchych warunkach (najlepiej na paletach). Chronić przed wilgocią.
Okres przechowywania zaprawy w warunkach zgodnych z podanymi
wymaganiami wynosi do 12 miesięcy od daty produkcji umieszczonej na
opakowaniu.
UWAGA
Produkt
drażniący, zawiera cement. Należy stosować odpowiednie środki ochrony
oczu, dróg oddechowych i skóry. Zanieczyszczone oczy przemyć
natychmiast dużą ilością wody i zasięgnąć porady lekarza. W razie
połknięcia niezwłocznie zasięgnąć porady lekarza, pokazać opakowanie
lub etykietę.
DANE TECHNICZNE
Proporcje mieszanki
0,13÷0,16 l wody na 1 kg zaprawy 3,25÷4,0 l wody na 25 kg zaprawy
Czas gotowości zaprawy do pracy
ok. 4 godziny
Temperatura
przygotowania zaprawy
od +5°C do + 30°C
podłoża i otoczenia w trakcie prac
od +5°C do + 30°C
Odporność na temperatury w trakcie użytkowania
do +60°C
Min. grubość tynku
6 mm
Max. grubość tynku
30 mm
Zawartość rozpuszczalnego chromu VI w gotowej masie wyrobu
≤ 0,0002 %.
PN-EN 998-1:2004
Wytwarzana
w zakładzie, zaprawa tynkarska o określonych właściwościach, ogólnego
przeznaczenia (GP), do stosowania wewnątrz i na zewnątrz.
Reakcja na ogień: klasaA1
Przyczepność: 0,5 N/mm2 - FP:B
Wytrzymałość na ściskanie: Kategoria CS II (1,5 ÷ 5,0 N/mm2)
W koszyku produktów: 0.
Wartość: 0,00 zł.
